"Ο μικρός Βαγγέλης είναι παιδί-τυφώνας δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμα του, δεν τον σταματάει τίποτα, κανείς.Ακόμη και οι φίλοι του δυσκολεύονται κάποιες φορές να παίξουν μαζί του.Η δασκάλα του μάλιστα λέει, πως αφαιρείται συχνά και μεταπηδάει σε θέματα χωρίς να έχει ολοκληρώσει τα προηγούμενα."
Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα πολύ άτακτο, ζωηρό,ανυπάκουο παιδί μιας και η απροσεξία, η παρορμητικότητα και η υπερκινητικότητα είναι λίγο-πολύ σήμα κατατεθέν των μικρών μας φίλων! Όταν η συμπεριφορά αυτή αρμόζει στην χρονολογική ηλικία του παιδιού και είναι ελεγχόμενη και όχι σταθερή, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Διαφορετικά, στην περίπτωση δηλαδή που η συμπεριφορά αυτή αποτελεί μία μόνιμη έκρυθμη κατάσταση και φαίνεται να επηρεάζει το παιδί σε διάφορους τομείς της ζωή του (όπως λ.χ. στις ακαδημαϊκές του ικανότητες, στη σχέση του με τους συνομηλίκους του αλλά και με τους γονείς του) μπορούμε να μιλήσουμε για Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/ Υπερκινητικότητας. Πρόκειται για μία νευροβιολογική αναπτυξιακή διαταραχή της παιδικής ηλικίας , η οποία συνεχίζεται και κατά την ενήλικη ζωή. Η εικόνα του παιδιού με ΔΕΠ/Υ ποικίλει, καθώς σε κάποιες περιπτώσεις υπερέχουν οι στιγμές απροσεξίας, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οι στιγμές υπερκινητικότητας. Η ύπαρξη της διαταραχής διαπιστώνεται μέχρι την ηλικία των 7 ετών και η αντιμετώπισή της απαιτεί σταθερή προσέγγιση και συντονισμένη παρέμβαση (στο σπίτι, στο σχολείο, στις παρέες). Μερικοί τρόποι για να επιτευχθεί αυτό, είναι:
- Κανόνες συμπεριφοράς αναρτημένοι σε εμφανή σημεία
- Δημιουργία δομημένου μαθησιακού περιβάλλοντος
- Προσαρμογή των δραστηριοτήτων ανάλογα με τα ενδιαφέροντα και τις ικανότητες του παιδιού
- Επιβράβευση των θετικών συμπεριφορών
Χρήσιμοι σύνδεσμοι: http://www.adhdhellas.org/index.php?act=depi
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου